Ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Πλάτων

         Καταγόταν ἀπό τήν Ἄγκυρα τῆς Γαλατίας καί ἦταν ἀδελφός τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀντιόχου. Ἔζησε στά τέλη τοῦ 3^ου αἰώνα μ.Χ. ἐπί τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ. Οἱ γονεῖς του ἦταν πλούσιοι καί εὐγενεῖς. Τόν ἀνέθρεψαν χριστιανικά καί τόν μόρφωσαν μέ μεγάλη παιδεία, ὥστε νά θαυμάζεται ἀπό ὅλους γιά τήν σοφία καί τήν σύνεσή του.

         Ἐκεῖνο τόν καιρό ὁ αὐτοκράτορας ξεσήκωσε ἄγριο διωγμό ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν. Ἡ καρδιά ὅμως τοῦ Ἁγίου φλεγόταν ἀπό τήν πίστη καί τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό. Γι᾽ αὐτό ἀγωνιζόταν ἀκατάπαυστα νά στερεώνει τούς Χριστιανούς στήν εὐσέβεια, νά τούς ἐνισχύει νά ὑπομένουν τά ματύρια καρτερικά καί ὅσοι ἀπό αὐτούς ἦταν ἄποροι καί πτωχοί, νά τούς ἀνακουφίζει μέ πλούσιες ἀγαθοεργίες.

         Γιά τό μεγάλο αὐτό ἔργο πού ἐπιτελοῦσε, συνελήφθη ἀπό τόν ἔπαρχο Ἀγριππῖνο, νέος ἀκόμη στήν ἡλικία. Ὁμολόγησε μέ παρρησία τόν Χριστό καί δέν λύγισε στίς δελεαστικές ὑποσχέσεις, μέ τίς ὁποῖες ὁ τύραννος προσπάθησε νά τόν μεταπείση.

         Τόν ὑπέβαλε τότε σέ φρικτά βασανιστήρια. Ὁ Ἅγιος ἐπέδειξε θαυμαστή καρτερία καί τά ὑπέμεινε ἀγόγγυστα. Δεκαέξι δήμιοι ἐνασχολούμενοι ἀνά δύο, τόν μαστίγωσαν ἀπάνθρωπα. Τόν φυλάκισαν καί πάλι τόν μαστίγωσαν ἐπάνω σέ πυρωμένο σιδερένιο κρεββάτι. Ἐπειδή ὅμως μέ τήν Θεία Δύναμη παρέμεινε ἀβλαβής, πολλοί πίστευσαν στόν Χριστό. Τοῦ ἔβαλαν πυρωμένες σφαῖρες στίς μασχάλες του, οἱ ὁποῖες τόσο πολύ τόν ἔκαιγαν ὥστε καπνός ἔβγαινε ἀπό τήν μύτη καί τό στόμα του.

         Κατόπιν τοῦ ἀφαίρεσαν λωρίδες ἀπό τό πολύαθλο σῶμα του καί ἀφοῦ τόν κρέμασαν, τοῦ ξέσκισαν ἀκόμη καί τό πρόσωπό του.

         Στίς ἐπανειλημμένες προτροπές τῶν δημίων του, «θυσίασον Πλάτων μέ τόν λόγον μόνον»⁽¹⁾, ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς ψυχῆς του νά θυσιάσει στά εἴδωλα καί νά ἐγκαταλείψει τόν Σωτῆρα Χριστό. Καί εἶπε τά ἀθάνατα λόγια «εἰς ἐμέ ζωή εἶναι ὁ διά Χριστόν θάνατος»⁽²⁾.

         Τόν ξαναφυλάκισαν δίνοντάς του ἐλάχιστο ψωμί καί νερό. Μετά ἀπό δεκαοκτώ ἡμέρες ἀπορημένος ὁ Ἀγριππῖνος τί πλέον νά πράξει, διέταξε νά ἀποκεφαλίσουν τόν Ἅγιο. Μέ χαρά καί ἀγαλλίαση δέχθηκε τήν ἀπόφαση λέγοντας: «Κύριε εἰς χεῖρας Σου παρατίθημι τό Πνεῦμα μου» καί ἀμέσως μετά τόν ἀποκεφάλισαν. Ἡ Ἐκκλησία τόν τιμᾶ τήν 18^ην Νοεμβρίου.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ.

1-2) Κων/νου Δουκάκη: «Οἱ ἀδάμαντες τοῦ Παραδείσου», σελ. 259.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

1)     Βίκτωρος Ματθαίου: Συναξαριστής Νοεμβρίου, τόμ. 11^ος

2)     Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου: Συναξαριστής Νοεμβρίου σελ. 230

3)     Π. Βασιλείου Ρούσου Α.Α: Βίοι τῶν Ἁγίων. Νοέμβριος σελ. 153.

4)     Α. Μαρίνου: Θρησκευτική καί ἠθική Ἐγκυκλοπαίδεια τόμος 10^ος, σελ. 433.

5)     Migne, P.G, τόμος 117, Βασίλειος Πορφυρογέννητος ὁ Νέος (941-1028 μ.Χ. ) Μηνολόγιον ἑλληνικόν, σελ. 165.

6)     Χρήστου Δ. Τσολακίδη: Ἡμερολόγιο μέ βίους Ἁγίων, ἔτος 1993.