Ο Ἅγιος Φρουμέντιος
Εἶναι ὁ Ἀπόστολος τῆς Ἀβησσυνίας ὁ φωτιστής, ὁ πρῶτος Ἐπίσκοπος τῆς Ἀξώμης. Γεννημένος τό 310μ.Χ. στήν Τύρο καί πεπαιδευμένος μέ ἑλληνική παιδεία, ὁδηγήθηκε ἀπό τήν Θεία Πρόνοια στήν Ἄνω Αἰθιοπία, δηλ. στήν Ἀβησσυνία, μέ ἕνα θαυμαστό τρόπο.
Ὁ φιλόσοφος Μερόπιος θέλοντας νά περιηγηθεῖ τήν Ἀνατολή, παρέλαβε μαζί του στό ταξίδι τούς δύο ἀνηψιούς του, τόν Φρουμέντιο καί τόν Αἰδέσιο. Στήν ἐπιστροφή, λόγω θαλασοταραχῆς, ἄραξαν στά παράλια τῆς Ἀβησσυνίας. Ἐκεῖ τούς ἐπετέθηκαν οἱ ἰθαγενεῖς καί κατέσφαξαν τόν φιλόσοφο καί ὅλο τό πλήρωμα, ἐκτός ἀπό τούς δύο ἀδελφούς, τούς ὁποίους δώρισαν στόν βασιλιά τῆς χώρας. Ἐκεῖνα τά χρόνια οἱ Αἰθίοπες εἶχαν ἱδρύσει δικό τους βασίλειο μέ πρωτεύουσα τήν Ἄκ-Σούμ (Ἀξώμη), 172 χιλιόμετρα μακριά ἀπό τήν Ἐρυθρά θάλασσα. Ὁ βασιλιᾶς θαυμάζοντας τά προτερήματα τῶν δύο Ἑλλήνων νέων, τούς παρέλαβε στήν ὑπηρεσία του. Καί ὁ μέν Αἰδέσιος ἔγινε οἰνοχόος, ὁ δέ Φρουμέντιος θησαυροφύλακας καί σύμβουλος.
Μετά τόν θάνατο τοῦ βασιλιᾶ, ἡ βασίλισσα τούς παρεκάλεσε θερμά νά ἀναλάβουν τήν διακυβέρνηση τοῦ κράτους, μέχρι τήν ἐνηλικίωση τοῦ μικροῦ διαδόχου. Μέ αὐτό τόν τρόπο ὁ Φρουμέντιος ἔγινε ὁ πρῶτος ἄρχοντας τοῦ τόπου, - δηλαδή Ἀντιβασιλιᾶς – καί ἀπό τήν ὑψηλή αὐτή θέση ἄρχισε νά κηρύττει τήν χριστιανική πίστη.
Ὅταν ἐνηλικιώθηκε ὁ μικρός πρίγκιπας, οἱ ἀδελφοί τοῦ παρέδωσαν τήν διοίκηση τῆς χώρας καί ἀνεχώρησαν. Ὁ Αἰδέσιος ἐπέστρεψε στήν Τύρο. Ὁ δέ Φρουμέντιος, φωτισμένος ἀπό τόν Θεό, ἐπισκέφθηκε τόν Ἅγιο Ἀθανάσιο στήν Ἀλεξάνδρεια, γιά νά τοῦ ἐκθέσει τήν διάδοση τοῦ χριστιανισμοῦ στήν Ἀβησσυνία καί τήν ἀνάγκη ἀποστολῆς ἐπισκόπου καί κλήρου γιά τήν διοργάνωση τῆς ἐκεῖ Ἐκκλησίας.
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἒκρινε τόν Φρουμέντιο ὡς τόν πλέον κατάλληλο γιά τήν διεκπεραίωση αὐτοῦ τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου καί τόν χειροτόνησε ἐπίσκοπο. Μέ τήν ἀρωγή τῆς Ἁγίας Ἑλένης ὁ Φρουμέντιος ἐπέστρεψε τό 351μ.Χ. πολλούς κληρικούς στήν Ἀξώμη. Ἐκεῖ βάπτισε τόν ἡγεμόνα τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος ἐθεωρεῖτο, σύμφωνα μέ τήν Ἀβυσσηνιανή παράδοση, ὡς ἀπόγονος τοῦ Δαυΐδ ἤ Μελενίκ, τοῦ γυιοῦ δηλαδή, πού ἀπέκτησε ἡ ξακουστή βασίλισσα τοῦ Σαββᾶ ἀπό τήν συνάντησή της μέ τόν βασιλιᾶ Σολομῶντα.
Ἐπίσης προσείλκυσε μεγάλο πλῆθος ἐγχωρίων στήν χριστιανική πίστη, μετέφρασε τό Εὐαγγέλιο στήν τότε ὁμιλουμένη γλῶσσα καί ἔκτισε πολλούς ναούς. Ἄν καί τόν ἀρχικό σπόρο τοῦ Εὐαγγελίου τόν ἔσπειρε ὁ Ἀπόστολος Φίλιππος, ὅταν βάπτισε τόν ὑπηρέτη τῆς βασιλίσσης τῆς Κανδάκης καί ὁ Ευαγγελιστής Ματθαῖος, πού τούς ἔλαχε ὁ κλῆρος τῆς Αἰθιοπίας, παρ᾽ ὅλα αὐτά ἡ πρακτική ἐπικράτηση τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἔγινε ἀπό τόν Ἅγιο Φρουμέντιο στά χρόνια τοῦ Μ. Κωνσταντίνου.
Ὁ Ἅγιος Φρουμέντιος, ὁ ἀββᾶς Σαλάμα, δηλαδή ὁ πατέρας τῆς εἰρήνης ὅπως τόν ὀνόμαζαν οἱ ἐντόπιοι, μετά ἀπό πολλούς ἀγῶνες καί ἄπειρα θαύματα, τά ὁποῖα τέλεσε μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ στήν ἐκκλησία πού ἵδρυσε, κοιμήθηκε τό 380μ.Χ. σέ ἡλκία 70 ἐτῶν.
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τιμᾶ τήν μνήμη του τήν 30η Νοεμβρίου.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
1) Κωνσταντίου Δουκάκη: Μέγας Συναξαριστής ἐν Ἀθήναις 1895 , Νοέμβριος σελ. 650-652.
2) Νικοδήμου Ἁγιορείτου: Συναξαριστής, Ἀθήνησι 1929 Νοέμβριος σελ. 263.
3) Π. Βασιλείου Ρούσσου Α.Α: Βίοι τῶν Ἁγίων Δυτικῆς καί Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Ἐν Ἀθήναις 1948 Ὀκτώβριος σελ. 198-202.
4) Α. Μαρίνου: Θρησκευτική καί ἠθική Ἐγκυκλοπαίδεια τόμος 1ος σελ. 1018 ,τόμος 11ος σελ. 1223.
5) Μέγα: Παγκόσμιος Λαογραφική καί Γεωγραφική Ἐγκυκλοπαίδεια. Ἐκδόσεις Γιοβάνη. Τόμος 1ος σελ. 78.
6) Σ.Ι.Βουτυρᾶ, Ι.Α Βρετοῦ καί Γ. Βαφειάδου: Λεξικό Ἱστορίας καί Γεωγραφίας ἐν Κων/πόλει 1869. Τόμος 1ος σελ. 235-232.
7) Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου: Ἱστορία Ἐκκλησίας Ἀλεξανδρείας. Ἀλεξάνδρεια 1935, σελ. 183.
8) Μ. Ἀρχ. Μιχαήλ Κωνσταντινίδη: Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καί ἡ ἐποχή αὐτοῦ. Ἀθῆναι 1937, σελ. 80-82.
9) Σωκράτους Σχολαστικοῦ: Ἐκκλησιαστική Ἱστορία. Ἐν Ἀθήναις 1901, σελ. 60.
10) Θεοδωρίτου Ἐπισκόπου Κύπρου: Ἐκκλησιαστική Ἱστορία. Ἐν Ἀθήναις 1902. Βιβλ. Α-ΚΓ´σελ. 63
11) Χρήστου Δ. Τσολακίδη: Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδοξίας Ἀθήνα 2001, Νοέμβριος σελ. 1061.